Nokon har knust peparkakebyen i natt. Makan til frekkheit!

I dag stoppa eg på brua på veg heim frå byen. Det er ikkje så ofte eg stoppar slik. Brua innbyr ikkje så ofte til det. Som regel er det rett surt å opphalde seg på ei slik bru som det. Vind og regn er vanlege komponentar. Men ikkje denne seinhausten. Og ikkje i dag. I dag var det kaldt. Eit par grader under null. Og klårt. Så i dag stoppa eg. Ved lyktestolpen midt på brua, der det er lengst ned til vatnet. Der stod eg og såg ned i vatnet. Det kan ha vore i eit minutt. Det kan også ha vore ti sekund. Eg har ikkje ei meining om tid. Den var på ein måte ikkje eksisterande der og då.

Eg stod der og såg ned i vatnet. Ned på fjorden. Men det såg ikkje ut som ein fjord. Det såg ikkje ut som vatn i det heile. Eg stod der og såg ned i universet. Verdsromet. Eit svart ingenting med nokre små prikkar av lys her og der. Kaiene på begge sider av fjorden sveva i lause lufta, og det hadde passa godt med eit romskip fortøya ved eit lagerbygg på den eine kaia. Og det hadde passa godt med totalt fråvere av lyd. Men eg stod trass alt på brua, og trafikken laga alt anna enn stille. Så eg gjekk vidare. Heim. Og verdsromet må vente til ein annan gong. Ingen veit kor lenge.

Ven.
Venskap.
Venleik.
Eg har mange vene menneske i livet mitt.

Slike vene menneske gjer hausten ekstra fin. Sjølv om veiret i seg sjølv har stått for unormalt mykje venleik denne hausten, med regn berre tre-fire-fem dagar i oktober og november hittil.

I går fylte desse vene menneska opp min bustad. Det gjer meg takksam. Og glad.
Og dei vene menneska gjer verda vakrare. Kvar dag.

Tusen takk.

Host rimar på ost.
Og på kost.

Å hoste.
Eg hostar.
I går hosta eg.
Eg har hosta.

Barndomen var i stor grad fylt av host.
Vaksendomen (så langt) i mykje mindre grad. Men det førekjem.
Ungdomen er vag. Hugsar ikkje.

Hosteflage.
Hostedrops.
Hostesaft.
Hostepastill.

Tørrhoste nyttar ikkje.
Finst det noko
som heiter våthoste?

Å hoste - hostar - hosta - har hosta. Eg hostar ikkje lenger.

Og lygn har eg aldri fare med.
...

Det er ikkje langt frå åleine til einsam.

Du veit det alt for godt der du sit og prøvar å finne på noko å gjere. Lenge låg du og halvsov på sofaen. Lytta til hjarteslaga som bølga fram og tilbake på det indre øyra. Kjende korleis leppene vart tørrare for kvar innpust, og korleis noko langt nede i lungene samla krefter til ein hoste som viste seg å vere ganske nyttelaus når han endeleg gjorde sin entre. Du prøvde å finne ei god stilling - ei sovestilling. Det er aldri lett å finne ei slik stilling i ein hjørnesofa med sving i staden for hjørne, tenkte du. Så prøvde du litt til likevel.

Ute er det fint. Skikkeleg, nydeleg haustveir. Typisk, tenkjer du, og fantaserer om å gå vidden saman med nokon. Det ser fint ut. Litt forblåst hadde det nok vore, men de kunne funne ein stad med ly for vinden, leite fram stormkjøkenet og koke dykk ei herleg tomatsuppe. Den skulle de drikke med omhu, og den skulle smake fatastisk. Sidan skulle de sitje ei lita stund og ikkje prate om noko. Berre varme kvarandre. Nyte utsikten.

Men røynda hentar deg snart inn att. Du har ikkje vore på vidden. Det skal du heller ikkje. Ikkje på lenge, i alle fall. Du har sett søppel-TV. Du har drukke te, du har hatt kramper under føtene, du har venta på telefonar (som ingen veit at dei skal ta fordi du ikkje har bedt nokon om det) og du har fantasert. Om vidden, om livet og om kjærleiken. Kven har sagt at feberfantasiar nødvendigvis er dårlege?

Det ikkje langt frå åleine til einsam. Men det er ikkje så frykteleg kort heller.
Dessutan vert du snart frisk.

Eg har fått augene opp for køntri. Skrivemåten er eg enno litt skeptisk til, men musikken kan vere ekstremt sjelfull. Kan vere.

Høyr Bonnie Prince Billy.

Ein kald novemberkveld kom eg til verda.
Mamma skreik.
Pappa måla stove.
Eg var lita, blå og forkoma.

Ein sur novemberdag rivna flagget
i forsøk på å feire
at eg vart eit år eldre.
Freknete og foreten
tykte eg synd i flagget.
Hadde eg berre vore eit vårbarn.

Kvar kalde og sure novemberkveld søkjer eg
ly i min eigen melankoli,
under eit ullteppe, bak ei bok.
Eg gøymer meg for verda.
Eg gøymer meg for
meg sjølv.

Kvar november er eg i forrotning.
Tilsynelatande.

I røynda er det
puppa
som er i ferd med å sprekke,
knoppen
som faldar seg ut,
eg
som fødast på ny.

Så ta meg til november.
Til kulden, mørkret
og novemberregnet.
Det er der eg høyrer heime.

Du forstår at lufta er klår når du ser korleis gatelyktene frå solsiden glitrar gjennom den djupblå haustkvelden. Når dei ulike oransjtonane skaper ei nærast magisk kontrast mot den mørke, isblå himmelen over vidden, og det svarte fjellet dannar eit roleg og oppslukande bakteppe bak det heile.

Du forstår at du skulle vore ute og gått. Pusta inn den klåre, kalde lufta. Teke hausten inn gjennom alle sansar – den verkelege hausten utan regn. Du kjenner at det hadde gjort deg godt. At kropp og sinn lengtar etter å nesten forsvinne der ute i den mørke, magiske kvelden, for så å dukke opp igjen med eit klårare perspektiv på det heile. På det som betyr noko.

På same tid forstår du at du ikkje kjem til å rikke deg frå sofaen. Ikkje utan nokon å gå saman med. Ikkje utan nokon å halde i handa. Nokon å forsvinne ilag med. Du kjem til å sitje der og høyre på Susanna and the magical orchestra sine melsnkolske tonar medan du ser korleis det svarte fjellet meir og meir tek merksemda frå den stadig mørkare himmelen. Og korleis lysa frå husa og gatene der borte først vert fleire og fleire, sidan færre og færre.

Du seier til deg sjølv medan du sit der, at hausten er noko av det vakraste som finst, og at få ting er så oppslukande som haustmørket. Samstundes forstår du at regnet kjem att i morgon.

Så går du ut på balkongen. Men berre for eit kort minutt. Det er visst ingen der heller.

 

 

eller ikkje skrive. Det er spørsmålet.

Det verkar som om det er det sistnemnde som gjer seg gjeldande, gitt.
...

I dag fyller Line 24 år. Jens vert 23. Eg har lyst til å gratulere begge med dagen. I Bergen er den grå, men eg har tru på at den vert bra likevel.

Eg vil ha det kjekt,
eg vil skine som sola,
eg vil vere den som du vil sjå.
Eg vil strikke deg ein gensar,
eg vil skrive deg eit kjærleiksbrev,
eg vil få deg til å kjenne deg betre,
eg vil få deg til å kjenne deg fri.

Hmhmhmhmhmmm.

Joni Mitchell er kanskje best på engelsk, men det fungerer.
...

rimar på stikke, drikke, prikke, nikke, tikke, klikke, flikke, slikke, hikke, bikke, ikke, sikke, dikke, mikke og rikke. Dette var dei gode, gamle enderima. Dersom ein er ute etter gode bokstavrim, eller alitterasjon, kan fylgjande brukast: strømpe, struts, stylte, sta, stogge, stanse, stoppe, styre, stele, stas, stut, stor, sterk, stakars, stil, stove og stygg. Mellom anna.

Dette var dagens rimleksjon.
...

Her sit eg. Heilt åleine i stova. Begge hine er ute. Ikkje her. Berre cd'en eg fekk i posten i dag held meg med selskap.
Er eg einsam?

Ensomhet

Ensomhet, sier du. Det
er greit med litt
ensomhet bare det ikke
blir for mye. Da åpner jeg døren
og roper ut i natten: kom inn
kom inn - her er ensomhet nok
for to! ja for fire! Og
på riktig ille dager brøler
jeg: her er ensomhet nok
for et helt orkester!

                           ARILD NYQUIST

Nei, eg er ikkje einsam. Eg er åleine. Dei to er ikkje det same. Nokre gongar er det godt å vere åleine. Berre saman med seg sjølv. Og tankane sine. Så lenge ikkje tankane tek heilt overhand. Svulmar opp og finn på dei raraste ting. Diktar opp falske realitetar. Lurer sinnet trill rundt. Stikk av med optimismen, og let ein sitje att kun med pessimisme, mismot og - ja- einsemd.

Eg er ikkje einsam. Berre åleine, og det er noko heilt anna. Og hadde eg vore einsam, hadde her vore einsemd nok kun til ein. I alle fall for ei lita stund. Etter kvart vert det alltids nok til to.

kl 2100:
Akkurat no vart den fyrste valdagsmålinga offentleggjord både på NRK og TV2, og begge kanalar melder at dei raudgrøne får overtal, om enn ganske knapt. Eg kryssar fingrane!

kl 2358:
86 raudgrøne mandat, 83 borgarlege. Eg går til sengs i god tru. Eg trur me har god grunn til å ta ting med ro, og kanskje til og med feire litt i løpet av morgondagen. Hurra for dei raudgrøne!

No har eg kasta vekk om lag to gode studietimar på bilete og blogg. Resultatet ser du her.
Dessutan har eg bytt namn på denne bloggen. Farvel My lady story. Hallo Ei slags historie.

Eg vurderer å skjerpe meg.

...

Kvitt.
Så lang auga kan sjå.
Skodde og regn.

Jammen flaks at eg skal på tur.
...

Eg minnest det min kjære far så ofte opp gjennom åra har påpeika: tida går fortare og fortare for kvart år som går. "Det er som om det var i fjor", seier han stadig når han omtalar ting som hende for fleirfaldige år sidan. At eg kom til verda, til dømes. Eg har altså alltid visst at hendingar vil suse stadig fortare forbi etter kvart som eg får fleire år på baken. Eg har visst det lenge. Men det ser ikkje ut til at eg forstår det noko vidare, for eg vert framleis overraska over kor fort feriane går, og kor nyst enkelte forhistoriske hendingar kjennest. Og eg vert framleis overraska over kor gamal eg eigentleg er, og alt ansvaret eg har teke på meg. Eg er faktisk så gamal at eg, i min barndoms målestokk, for lengst burde vore gift og etablert. Hatt hus, hund og stasjonsvogn. I staden har eg eit rom i ein kjekk liten bupel og ein gamal sykkel. Og eit nesten eige kontor på Høgskulen i Bergen. Eg er vaksa. I alle fall i fylgje oppfattingne frå barndomen.

Kvar vart det av dette havet av tid som låg mellom barndomen og tjueåra? Kvifor kjennest det ut som om den biten av livet vart komprimert til eit absolutt minimum trass i at eg veit at det kjendest langdrygt ut medan det pågjekk? Og korleis kjem det til å kjennest å vere førti? Seksti? Åtti? Plutseleg veit eg det. Men no kjennest det ut som eg har eit hav av tid. Enn så lenge.

...

...

  

...

ein ny heim.

Eg flyttar. Eg har flytta i ei vekes tid. Pakka, rydda, svetta,køyrt daglege miniflyttelass og stabla kasser som eigentleg ikkje kan stablast. No er det etter kvart rimeleg tomt her i min gamle bustad, og om to dagar skal eg vere ute for godt. Det vert både herleg og vemodig. Herleg fordi eg eg lei av å pakke. Vemodig fordi det har vore ein svært fin stad å bu, ikkje minst på grunn av folka eg har budd med. Me har i det store og det heile hatt det godt. Men eg er også vel forsont med at dette stadiet i livet mitt er over, og eg ser fram til det neste stadiet saman med to andre kjekke damer på andre sida av byen.

Men apropos heim. Ein heim eg alltid har hatt er jo fagre Nilsgarden, og med ein gong flyttesjauet er over, reiser eg dit. Der vonar eg på sol, bladsus og humlesurr, for då er det på tide å slappe av og nyte livet.

Og apropos nyte livet. Med sommaren høyrer musikk, og her er nokre songar eg synest passar ekstra fint om sommaren, eller som av ulike grunnar frå meg i sommarstemning heile året, og som mest av alt gir meg lyst til å køyre bil ein stad på sør-austlandet i kule solbriller. Lytt til sommarmusikken min og sjå om ikkje du også får lyst til det same. Det tek berre 16 minutt.

(Du må nok ha Spotify for å høyre)

GOD SOMMAR!
...