Det er rart med det. Ein bur i ein by omringa av sju fjell, men berre ein gong har ein sett sine føter på eit av dei. Dette måtte gjerast noko med, og det var min gode ven Sissel som tok initiativet. Etter fleire dagar med mykje jobb meinte me det var på tide med eit lite avbrekk, og sidan sola har vore flittig i Bergen i det siste, bestemte me oss for å ta sjansen på å sove ute under open himmel. Sissel hadde funne ein ypparleg stad med både utsikt og flatt underlag. Det var rett og slett fantastisk.

Så, etter at eg var ferdig på jobb klokka ti i går kveld, gjekk eg heim, dusja, pakka ferdig og traska i veg mot Danmarksplass der Sissel venta med sine nye sko og hovudlykt. Så var det berre å tusle oppover fjellsidene i det sola gjekk ned over byen og farga himmelen rosa.

Det vart seint før me kom oss på plass, men det hindra oss ikkje i å lage eit aldri så lite bål, ete snop, spele kortspel og nyte livet. Me kan jo seie det slik at det vart endå seinare før me kom oss i soveposane.



Seint vart det derimot ikkje før me vakna av knott og mygg som sneik seg inn gjennom pusteglipa. Men alt går, og me sov heilt til sola varma oss i ansiktet på morgonkvisten.



Det er slike ting ein skulle ynskje ein gjorde oftare. Takk, tusen takk, for ei fin oppleving, Sissel.

Les meir her.